Miranda’s Blog

Ik heb gisteren een assessment training voor de opleiding budgetcoaching gehad waarbij ik het idee dat mijn Autisme behoorlijk in de weg kan zitten. Communicatie is in combinatie met mijn autisme is niet mijn sterkste punt.

Toen ik mijn man vertelde hoe zenuwachtig ik was maar het uiteindelijk toch heel goed deed gooit hij het toch op mijn Autisme.  Maar ik wil niet dat het mijn Autisme is. Heb veel moeite met het idee dat ik geen budgetcoach zou kunnen worden door mijn autisme. Ik moet het toch kunnen leren zodat ik het wel kan.

Ik ben van mezelf best rustig en dat kon ik tijdens het gesprek ook wel merken dat ik rustig was.  Ik zat wel duimen te draaien (dat is de adhd) maar bleef heel rustig verder. Tijdens het gesprek als de cliënt  afweek van de structuur was dat best moeilijk voor mij. Toch kon ik de structuur wel erin houden en liet ik me niet afleiden. Tegelijkertijd dus ook een positief punt omdat structuur houden in een gesprek met een cliënt wel belangrijk is. Het grootste probleem is de empathie. Het kost mij toch veel moeite om mij in te leven.  En ik keek veel te veel op mijn blaadje naar de cijfertjes ipv naar de mens. Ik ben goed in cijfertjes en de hele theorie maar door het zenuwachtig zijn vergeet ik de mens die voor me zit.

Ik heb me nu voorgenomen om de structuur uit mijn hoofd te knallen. Maar tijdens het gesprek de teugels niet te hard aan te trekken. Met veel oefenen moet ik uiteindelijk die zenuwen ook de baas kunnen blijven. Het meer empathie hebben wordt iets lastiger. Dat doe ik in het dagelijks leven door een situatie te koppelen aan iets wat ik heb meegemaakt of waarover ik heb gelezen. Denk dat ik dat tijdens een gesprek ook wat meer moet doen.

Het is wel duidelijk dat er iets van mijn autisme in de weg zit. Maar ik wil toch mijn doel behalen om budgetcoach te worden.

Het beetje routine dat ik heb ben ik weer eens kwijt. Dingen als ontbijten, persoonlijke verzorging en drinken schieten er dan bij in. Eigenlijk verzorg ik mijzelf slecht. Morgen weer eens gaan schakelen met mijn ontbijt en in plaats van ontbijtgranen weer aan de boterham. Je zou zeggen wissel af maar dat is iets wat ik niet kan.

Gisteren heb ik gelezen over Eelco die autisme had en euthanasie heeft laten plegen. Mijn Autisme is niet zo erg als dat van hem was maar wel herkenbaar. Dat er vele dingen zijn die zo veel prikkels geven dat je er nog dagen last van hebt. Een tijdje terug had ik op donderdag de hele vrijdag gepland om dingen te doen, toen mijn moeder belde. Ik moest mijn plannen omgooien voor die vrijdag en naar haar toe. Waarschijnlijk zou het mij meer reistijd kosten dan tijd die ik bij haar nodig had. Maar het sloeg in als een bom. Ik was ineens zo moe dat ik die avond niet naar een Algemene ledenvergadering kon van de PvdA-afdeling. Lastig is dat, dat zoiets zoveel impact op mij heeft. Of die keer dat ik met Merlijn zijn klas mee ging naar het museum en moest rijden en een groep begeleiden. De volgende dag was ik kapot en viel tijdens een leuk uitstapje in slaap tijdens een film. Vermoeiend zijn die dingen voor mij en dat speelt vaker.

Vandaag had ik het te rustig op mijn werk wat de laatste tijd wel vaker voorkomt. Te rustig is niet goed en erg vermoeiend op de een of andere manier. Ik hou te veel tijd over om na te denken wat weer chaos veroorzaakt in mijn hoofd. Net op het station een koffie gehaald bij de starbucks in de hoop dat het wat helpt. Dit schrijven helpt ook al.

Vanavond maar weer even niks doen. Maar als het kan ook even mindfull bezig zijn met de bodyscan. Even rust van al die drukte in mijn hoofd.

Ik lees veel over autisme. Vaak lees ik juist stukken hoe moeilijk iemand met autisme het heeft op de gewone werkvloer. Wat heb ik dan geluk gehad denk ik dan. Ik zit bij mijn werk echt op mijn plaats. Veel last lijk ik niet te hebben van mijn adhd of autisme maar toch.

Als ik er over nadenk is het ook niet zo dat alles heel makkelijk is. Adhoc, schakelen of afwijken van de structuur is lastig. Eigenlijk drie dezelfde dingen want ze brengen me allemaal van de wijs. Maar contact met collega’s is ook lastig. Als iemand komt praten terwijl ik bezig ben draai ik me ook niet echt om om degene echt aan te kijken en geïnteresseerd te zijn. Ik stel me niet open op en dat breekt me tijdens gesprekken ook wel eens op. Aansluiting vinden tijdens iets sociaals is ook moeilijk. Zijn denk ik ook de lastige dingen bij mij.

Verder organiseren, plannen en structuur aanbrengen. Niet echt mijn sterke kanten. Routine in mijn werk heb ik wel maar thuis is het moeilijk.  En toch loop ik dan tegen dingen aan die anderen ook hebben. Vergeten te drinken en te eten, er geen tijd voor hebben. Maar ook in het huishouden lukt het niet om het een beetje te plannen.Van de week weer eens proberen om de cursus in te plannen en ook echt te doen. Ik lijk er niet aan toe te komen.

In het openbaar  iets vragen of opmerken vind ik ook moeilijk. Maar ook voor mezelf opkomen als ik een beslissing ergens in moet nemen. Het is heel moeilijk om de persoon met wie ik praat in te schatten. Ik kan dan echt vastlopen in een gesprek.

Ach uiteindelijk maakt het niet uit. Ik ben wie ik ben. Ik ben niet mijn Autisme of ADHD.  De dingen die moeilijk zijn zijn niet alleen bij mij moeilijk. Andere mensen hebben er ook wel eens last van. Ik ben blij met mijn baan, mijn vrijwilligerswerk en al die andere dingen. Uiteindelijk kom ik er wel en leer ik iedere dag weer bij. Wat mijn bordje op mijn werk zegt. Ik, reflectie, leven en zijn.

Druk op verschillende manieren. Ik heb het te druk, ik maak het mijzelf erg druk, maar ook voel ik de onzichtbare druk van anderen van toch dingen afmaken, huis schoon hebben enzovoort al zit dat laatste waarschijnlijk ook vooral in mijn hoofd.

In mijn voorstel topic vertelde ik dat ik het druk heb. Ik weet heel goed wat ik wil en kan. Ik werk 24 uur, volg een korte studie (op het moment zelfs twee), heb mijn eigen bedrijfje, ben penningmeester bij de Pvda afdeling in het dorp, collecteer 2x per jaar en draai ook nog gemiddeld 5 uur per week mee op de VVV. Daarbij heb ik een gezin met hun eigen problemen, een zoon van 10 met PDD-nos en dochter van 8 met ADHD. Bij mijn man bestaat het vermoeden van ADHD maar hij loopt niet vast.

Ik vind het heerlijk om bezig te zijn, huishouden niet dat vind ik verschrikkelijk en blijft meestal ook liggen. Eens in de zoveel tijd loop ik vast. Dat moment is weer daar. Op het werk verveel ik me, heb ik het benauwd en loop te hyperventileren zowel thuis als op het werk.

Mijn werk is heerlijk, ik ben zeer gestructureerd, zo gestructureerd dat ik mijn werk heel erg precies aflever en mijn dagelijkse werk heel snel heb gedaan. Maar daarna beginnen de problemen. Ik heb een solistische functie. Ik verzin mijn eigen werk of krijg werk van anderen. Ik ben boekhouder en controleer ook anderen. Verder controleert alleen mijn baas mij. Alles wat ik moet en kan doen zit in mijn hoofd, sinds gisteren eindelijk ook op een lijstje, maar ik kreeg het niet op papier. Ik weet van alle extra taken die ik moet doen niet waarmee ik moet beginnen, wat nu prioriteit heeft of hoeveel tijd iets kost, ik kan het niet inschatten. Het is eigenlijk allemaal niet zo belangrijk. Gelukkig heeft de coach van een bedrijf dat mijn baas inhuurt nu gezegd dat ik een lijstje moet maken, met deadline, en ik samen met mijn baas dit ga bespreken. Ik kan het nu eindelijk vastpakken en een stukje verantwoordelijk valt weg, ik hoef niet alles meer zelf te verzinnen.

Mijn eigen bedrijfje, penningmeester zijn, collecteren zijn kleine dingen, kosten mij weinig tijd. Mijn studie, ene is net klaar moet ik alleen nog een assessment en andere ben ik net gestart geeft uitdaging en afleiding wanneer ik daar zin heb. Het is een zelfstudie dus plan alles zelf in, al is plannen niet mijn sterkste kant.

Mijn werk bij de VVV zit meer druk achter, het gastvrouw zijn en in de winkel staan is leuk, maar de werkzaamheden daarnaast, boekhouding en opzetten museum leveren veel druk op merk ik. Ik moet het beter inplannen en daar nog een balans zoeken. Ik heb nu namelijk veel werk omdat het nog niet op de rit is, maar als het op de rit is wordt het rustiger.

Al met al is het druk. Het ADHD in mij heeft het nodig, het altijd maar bezig zijn. Mijn ASS vind het minder want meer structuur en rust zou erg fijn zijn. Ik kan niet niets doen. Ik loop dan tegen de muren omhoog. Als ik op de bank zit ga ik op mijn telefoon internetten, moet constant bezig zijn. Gelukkig heb ik nu enkele dingen gevonden die mij rust geven in al die drukte. Ik kan heerlijk zitten kleuren, lezen of puzzelen. Minecraft een spel wat de kinderen spelen is ook voor mij een lekkere afleiding.

Stoppen met werken of andere dingen, ik weet het niet, ik lijk dit nodig te hebben al loop ik af en toe vast. Ik ken mijn lichaam als geen ander, het is nu weer teveel, rustig aan, de boel overzien en uiteindelijk gaat alles weer zijn gangetje.

Wat wilde ik graag naar huis. Lekker vroeg opgestaan en gepakt en gezakt richting ontbijt. Na het ontbijt meteen uitgechecked en gaan wandelen.

Eerst richting het Tropenmuseum waar ik zondag geëindigd was. Vandaar naar Diemen. Door het Oosterpark en de Transvaalbuurt. Niet voor te stellen dat hier de Joden verplicht moesten gaan wonen. Midden 1943 woonde er geen Joden meer. Allemaal weggevoerd. De davidsster aan de muur en de struikelstenen in de buurt zijn de enige herinnering aan de Joden die hier woonden.

Via station Muiderpoort, de plek waar de Joden werden afgevoerd naar Westerbork langs het water naar Diemen. Het Tolhuis was erg leuk om te zien en het water heerlijk rustig. 

Wat was het fijn om uiteindelijk naar het station te lopen. Op weg naar huis na een weekendje weg. Het weekend was heerlijk maar ook moeilijk als je toch maar alleen bent. Ik weet ook niet of ik het nog een keer zal doen. Misschien een nacht maar geen twee meer.

Zondag 6 maart – dag 1

+/- 11.00

.Daar zit je dan alleen in de trein. Op weg naar een weekendje alleen weg. Mijn voornemen is om mijn telefoon niet te gebruiken maar aandacht bij lezen houden lukt ook niet echt. Ik ga maar schrijven, als het mij ook niet lukt om te mindmappen. Ik wist namelijk geen onderwerp. Alleen is ook wel heel erg alleen en dan genieten van de rust, maar ook brainstormen, ideeën opschrijven.

Mijn weekendje weg gaat over oorlog. In de voetstappen lopen van Anne Frank en van de vele andere Joden. Ik neem me voor om te schrijven, schrijven wat er gebeurd om me heen.

Het negatieven van een meneer achter me in de trein die de omroeper niet verstaat. De mensen die me aankijken en opmerkingen hebben als “die chineeskes met hun dingen” ( een stel mensen van chinses afkomst die met hun telefoon bezig zijn) en versteld staan van een tablet. Gewoon schrijven.

+/- 12.30

Ik zit in het cafeetje naast het Anne Frank huis. Na toch een drukke treinrit, al die gesprekken in mijn hoofd is het na een korte wandeling tijd voor de lunch. Met een tosti e Cappuccino even rustig de artikelen bekijken van de Annes Amsterdam App.

+/- 14.30

Ik zit op een bankje bij het Spiegelmonument. Net op het J.B. Meijerplein was het stil. Net voorbij het monument de dokwerker stonden borden. Ik, Jij, Jullie, Wij en uitleg over de foto’s van de Razzia. Ik heb al veel monumenten gezien vandaag maar dit maakte indruk. De foto’s van mannen en Duitsers die betrokken waren bij de razzia. Het was stil. Zoveel mensen die de tekesten lazen, maar het was stil. Ondertussen hangt er regen in de lucht. Nog een klein half uurtje en ik ben in mijn hotel.

+/- 17.00

Na mijn stop ging het regenen. Door de regen naar het hotel. In het hotel op mijn zeer kleine kamer. Ach ja ik het TV, stroom, wc en douche. Prima zo. Vlakbij de Lidl, heb ik even boodschapjes gedaan en daarna een rondje gewandeld met een stop bij de AH. Ik ben nu helemaal voorzien van eten en drinken. Ik kan twee dagen vooruit. Nu om 17.00 zit ik met uitzicht op de Nederlandse Bank bij het raam te wachten op mijn eten. En met een lekker maar duur wit wijntje. Ach ja mag wel eens. Het eten is op zich niet heel duur hier. Terug in het hotel lekker douchen en bedje in TV kijken. Morgen aan de wandel. Als het weer heel slecht is wordt het museum, ook leuk.

Maandag 7-3-2016 – dag 2

+/- 10.00

Een onrustige nacht en toch goed geslapen. Werd pas om 7.36 wakker. Het is een rustig hotel, maar drukke omgeving. Vanochtend lekker gedouched en daarna op mijn dooie gemak ontbeten. Nu zit ik bij Bagels en Beans met een hele grote Cappuccino.

Heb net over de Albert Cuyp gewandeld en daarna naar het Waterloonplein. Daar zit ik nu. Mijn linkerhand tintelt voelt naar. Negatieven gedachten gaan door mijn hoofd maar ik heb het alweer van mij afgezet.

Ik heb mijn programma omgegooid. Ik dadelijk naar het Joods Historisch Museum en daarna naar de Portugese Synagoge en Hollandsche Schouwburg. Lekker rustig op mijn gemak. In het museum is een tentoonstelling van Amy Winehouse.

Dadelijk naar de Nieuwe Keizersgracht daar is langs de waterkant een rij met herdenkingsplaatjes.

Als je naar de overkant kijkt en je kijkt naar de plaatjes zie je welke mensen daar woonden en waar ze naar zijn afgevoerd en vergast. Het klinkt verkeerd maar het is heel mooi. Je staat erbij stil. Het is een manier om je te laten beseffen. Zoveel mensen weggerukt uit het leven en waarom?

Uiteindelijk is het prachtig weer. De zon schijnt heerlijk. Morgen ga ik wandelen en daarna naar huis. En dan moet ik wel mijn wekker zetten. Om 7.00 opstaan en 8.00 weggaan. Dan ben ik met een beetje geluk rond de middag in Weesp en kan naar huis.

+/- 12.45

Op een bankje in het Wertheimpark bij het Spiegel monument. Nu om een broodje te eten. De schooljeugd is losgelaten in Amsterdam, ik kom veel groepen tegen. De duifjes zitten te wachten op eten. Ik ben nog niet eens begonnen aan mijn krentebol. Heerlijk zo in het zonnetje, nu op weg naar de Hollandsche Schouwburg. Ik loop door het Joods cultureel kwartier waarvan ik een kaartje heb meegekregen. Ik was net in de Synagoge mooi om te zien. doet me denken aan de moskee, mannen en vrouwen apart.

Er worden honden uigelaten in het park. Een social groep. Een hondje springt eruit, een wit en heel vies hondje. Hij valt me op doet me aan Bobbie denken.

Broodje op nog even lekker zitten, alleen de zon is weg achter de wolken. Zonde.

+/- 17.00

Oh wat had ik het moeilijk, terug op mijn hotelkamer. Ik wilde gewoon meteen naar huis. Nee ik moet genieten. Ik heb genoten maar nu geen zin om uit eten te gaan. Ik heb sushi gekocht bij de Appie. Nu ontspannen op de hotelkamer.

Zoveel gezien en gedaan. Heel veel indrukken. Ik moet nu echt rusten. Ga ik morgen lopen?

In het Vondelpark, lekker in het zonnetje gezeten. Ik heb Georgina Verbaan gezien. Leuk!

Ik ga morgen gewoon lopen. Vroeg opstaan, tijd zat. Nog even mijn rust pakken. Ik kan onderweg altijd nog naar huis. Bij station Muiderpoort, Diemen of pas in Weesp. Gewoon wandelen en dit keer met muziek. Twee dagen zonder gedaan. Morgen ga ik naar huis. Morgen!

Eindelijk heb ik het inspirerende boek van David Allen uitgelezen. Getting Things Done was mijn hoop op iets dat mijn leven zou veranderen, het even iets makkelijker maken.

Mijn leven lang heb ik mijn hoofd vol zitten. Veelal met dingen waar ik niks aan kan doen en wat meer met mijn autisme en ADHD samenhangt, prikkels, indrukken en drukte. Maar er zitten ook afspraken, herinneringen, klusjes die ik nog moet doen en noem maar op in. Het staat nergens maar zit alleen in mijn hoofd.

Heel eenvoudig is om eerst maar weer eens te beginnen met een boodschappenlijstje, uit mijn hoofd in in mijn telefoon. Op het moment gebruik ik daar Evernote voor en kan ik mijn lijstje netjes afchecken. Maar daar ben ik er nog niet mee. Ik moet lijstjes maken, lijstjes met dingen die ik nog moet doen. Projecten, klusjes en taken allemaal op een lijstje. en zo ben ik begonnen.

Getting things done in de praktijk, eerste taak je hoofd leeg schrijven en alles bijelkaar zoeken waar je nog iets mee moet. Ik heb dat dan voornamelijk met papier gedaan. Al die projecten en taken heb ik in Evernote gezet. En nu heb ik alles op mijn telefoon en computer staan. Het begin is gemaakt en ik kan nu regelmatig kijken naar de herinneringen die ik heb geprogrammeerd of in de mapjes die ik heb gemaakt of ik alles heb gedaan dat ik vandaag moest of kon doen.

Volgende keer zal ik uitschrijven hoe ik Evernote heb ingericht en wat mijn mapjes zijn. Ik ben nu zo blij dat al mijn taken uit mijn hoofd in mijn telefoon zijn. Het brengt nu al veel rust. Vanaf nu alles wat in mij opkomt meteen in mijn telefoon planten want deze rust wil ik houden.

Vorige maand heb ik dit boek gelezen. De titel sloeg meteen aan. Ik ben namelijk al behoorlijk van de lijstjes. Ik heb een spiraalschrift wat ik mijn extern geheugen noem en waar ik mijn to do in opschrijf. Maar ook heb ik andere tools die ik gebruik voor mijn lijstjes. Ik hoopte dat dit boek mij meer op ideeën zou brengen.

Paula Rizzo is een tv-producent die veel gebruik maakt van lijstjes. In 8 hoofdstukken zet ze uiteen waar zij lijstjes van maakt en waar ze ze voor gebruikt. Het laatste hoofdstuk gebruikt ze voor het digitale stuk van lijstjes.

Volgens eigen zeggen lijdt ze aan Glazomania, een obsessie om lijstjes te maken. Ze maakt lijstjes van:
– Dingen die ze moet doen
– Plekken waar  ze naar toe moet
– Verhaalideeën
En ga zo maar verder. Alles en daarmee waarschijnlijk haar hele leven zet ze in lijstjes. Volgens het boek zowel thuis als op het werk productiever en efficiënter te worden. Het boek zal je nieuwe strategieën aanreiken en slechte lijstgewoonten repareren en zal zorgen dat je tijd over hebt voor andere dingen. Het zal je begeleiden om aspecten uit te besteden en kennis laten maken met apps en websites. En je zult minder stress hebben.

Of dat voor mij de uitkomst was weet ik niet want bij mij zitten lijstjes nog vooral in mijn hoofd. Het was dan ook fijn om te lezen waarom je ze op papier of een app moet zetten en wat het voor je kan doen. Als je lijstjes maakt zul je minder snel angstig worden omdat je minder snel iets vergeet. Een gewone checklist voor het inpakken voor je vakantie hoef je eigenlijk maar een keer te maken en kun je keer op keer gebruiken zodat je niets vergeet. Zo kun je ook een reisplan maken.

Aan de orde komen verschillende lijstjes. Checklist voor boodschappen, huwelijksfeest, catalogus maar ook hoe maak je iedere dag weer je to do lijstje. Hoe pak je dat aan?
Ze besteed ook aandacht aan apps en websites waaronder haar eigen website ListProducer.com.
Als app of programma haalt ze evernote aan en legt uit hoe ze dat gebruikt.
Aan het einde van het boek vindt je wat lijstjes die je kunt gebruiken voor je eigen gebruik.

Al met al een leuk boek. Wel heb ik het met gevoel gelezen dat het erg Amerikaans is. Het inhuren van mensen en delegeren van taken is hier niet zo normaal. Ook de apps die ze gebruikt zijn mij onbekend op evernote na dan. Wel heb ik ineens zelf meer lijstjes en probeer ik het beter bij te houden. In een andere blog zal ik uitleggen welke lijstjes ik allemaal gebruik.

Ben je geïnteresseerd in lijstjes maken is dit boek zeker een begin.

Het meisje in de rode jas is een spannende thriller volledig in de ik vorm geschreven.
Het ene hoofdstuk verteld de moeder Beth en het volgende hoofdstuk Carmel de dochter. Beide vertellen het verhaal vanuit hun oogpunt.

Het verhaal begint met de moeder die boos wordt op een vriendin nadat haar dochter is verdwenen. Daarna gaat het verhaal terug in de tijd naar de tijd van de verdwijning van Carmel. Het verhaal heeft een gelijktijdig verloop als het in het verhaal 5 jaar later is hoor je het verhaal  van dat moment.

Carmel wordt ontvoerd door iemand die zegt haar Opa te zijn. Haar wordt verteld dat haar moeder in het ziekenhuis ligt.  Carmel heeft een geschiedenis van zich verstoppen of zomaar verdwijnen. Nu is ze haar moeder kwijt. Ze wordt door de Opa meegenomen naar zijn huis. Ze heeft een bijzondere gave die Opa heeft gezien. Hij wil daar gebruik van maken en stelt haar tentoon om geld mee te verdienen.

De moeder Beth leeft ondertussen met een groot schuldgevoel verder. Het leven gaat door zonder haar dochter. Telkens staat ze er weer bij stil. Samen met haar ex bouwt ze een relatie op van goede vrienden meer dan dat ze waren na hun scheiding. Ook de relatie met haar ouders wordt weer hersteld. Samen met de politie blijft ze uitkijken naar haar dochter.

Het verloop van het boek is spannend. Je blijft toch doorlezen ook als je eigenlijk wilt stoppen blijft het verhaal te spannend. Naar het einde toe komt toch het gevoel gaan ze weer bijelkaar komen moeder en dochter. Wat gaat er gebeuren? Het boek is echt een aanrader.

De verjaardagen van de kids zijn weer voorbij en dus hebben we een jaar rust. De kids zijn allebei verjaard. Afgelopen maandag is Gwen 8 jaar geworden en 27 december werd Merlijn 10 jaar.

Ik weet nog als de dag van gisteren hoe ik bevallen ben van Gwen. Het was een razendsnelle bevalling.

Op 17 januari 2008 moest ik naar de gynaecoloog. Ik was wat ziekjes en moest aan de bloeddrukmeter in verband met de hoge bloeddruk. De gyn heeft gevoeld en gaf de mededeling dat ik er klaar voor was. Ze heeft ook nog even gestript en meteen de afspraak gemaakt dat ik mij de volgende dag moest melden om de bevalling in gang te zetten.

Zover heeft het niet mogen komen. Die avond verloor ik de slijmprop wat een voorteken is voor een aanstaande bevalling. Ondertussen kwamen die avond in bad de weeën op gang. Ik sliep die nacht beneden en de weeën werden steeds heviger. Die volgende ochtend, 18 januari 2008, heb ik mijn man maar uit bed gebeld. Het werd tijd om Merlijn weg te brengen naar de opvang en naar het ziekenhuis te gaan. In de auto wachtend op mij man die zoonlief wegbracht kwamen de weeën al om de 4-5 minuten.

Tegen 8 uur was ik in het ziekenhuis. We kwamen op al een redelijk volle afdeling terecht. Er was nog een verloskamer over. Toevallig de kamer waar ook Merlijn is geboren. Aan mijn bed mijn favoriete verloskundige. Al heel snel had ik volledige ontsluiting.

Wat wel grappig was was dat ik voor die ochtend een afspraak had op mijn werk. Die heb ik maar afgebeld met de mededeling dat ik in het ziekenhuis was.

Rond kwart voor 10 is Gwen geboren. Het was een hele snelle bevalling. Van de verloskamers was ik de eerste die de baby in handen had. Voor de middag konden we iedereen gaan bellen dat ze er was. Ook gelijk maar even mijn werk gebeld dat de baby geboren was, hoefde zij zich ook niet ongerust te maken. Ik heb wat details weggelaten maar ik heb ze wel nog steeds in mijn herinnering. Het blijft een mooi aandenken die bevalling die dus al 8 jaar geleden is.